Across the Universe is een musical die op het ritme van het immense repertoire van The Beatles, het liefdesverhaal van (Hey) Jude en Lucy (in the Sky with Diamonds) op onnavolgbare wijze vertelt. Jude is een jonge, rusteloze arbeider die werkt in de dokken van het troosteloze Liverpool van de jaren '60. Hij heeft zijn vader, een Amerikaanse soldaat, nooit gekend en wil hem gaan opzoeken. Eens hij in New York voet aan wal zet, raakt hij helemaal in de ban van de flower power, de protestmarsen en de drugs van de Amerikaanse tegencultuur van de jaren '60.
The screening on June 25th will be subtitled in English.
"De visueel inventieve Julie Taymor stopt de songs van de beste popgroep aller tijden in een opwindend nieuw jasje. Het is een snoepfeest voor oren en ogen. (..) Julie Taymor creëert in Across the universe immers een stoutmoedig en fantasierijk universum dat geen seconde verveling toelaat." (Steven De Foer, De Standaard) "Een aantal van de individuele scènes van ‘Across the Universe' behoren tot het beste dat ik dit jaar in een bioscoop heb gezien. Taymor illustreert de Beatles-nummers met een eclectische selectie aan filmische technieken, waaronder negatiefkleuren, marionetten, stukjes animatie en ga zo maar door. Hoe verder Taymor durft te gaan in haar surrealisme, hoe beter de film wordt." (Digg*) "Subliem! (..) Wat van Across the Universe zo'n geslaagde musical maakt, is dat dit liefdesverhaaltje vooral gebruikt wordt om een breed portret van een hele generatie te schetsen." (Jan Temmerman, De Morgen) "Somewhere around its midpoint, “Across the Universe” captured my heart, and I realized that falling in love with a movie is like falling in love with another person. Imperfections, however glaring, become endearing quirks once you’ve tumbled." (New York Times)
Het idee om een musical te maken met nummers van The Beatles is even simpel als geniaal: ze zijn deel van het collectief auditief geheugen en vertellen tegelijk het verhaal van een woelig, delirisch decennium. Across the Universe vertelt dat verhaal door de liefdesperikelen van Jude en Lucy maar kleurt aardig buiten de lijntjes en gebruikt poppen-, 3D-animatie en psychedelische kleuren die naadloos aansluiten bij de lyrics van de Fab Four. De productiestudio betaalde 10 miljoen dollar voor de rechten van de nummers maar mocht geen originele opnamen gebruiken en dus worden alle nummers live gezongen (zo neemt Bono, in de rol van een LSD goeroe, I'm the Walrus voor zijn rekening), wat de coherentie tussen beeld en muziek enkel ten goede komt.