Bij zijn release kreeg Idioterne, in tegenstelling tot Festen, de wind van voren van een aantal critici : dom! absurd! Idioot. Vaak lag hun probleem meer bij de ethische kant van de zaak dan de filmische. Was dit nu lachen met mentaal gehandicapten of niet? In ieder geval kón het niet, wat Von Trier hier deed. Idioterne heeft wel dat sterke Dogma-kantje van je als toeschouwer ongemakkelijk te laten voelen, maar de inherente humor maakt dat je toch voortdurend met een grijns op je gezicht naar deze prent kijkt. En in de eindscene verklapt Von Trier wat hij je eigenlijk wilde zeggen.