Damnation

Karrer is een zonderlinge man die zijn dagen vult met piekeren en kijken naar trams. Hij is stapelverliefd op een zangeres van een lokale nachtclub. De liefde is echter niet wederzijds en Karrer wordt regelmatig bedreigd door de echtgenoot van de zangeres. Op een dag ziet hij een kans om via een lucratief smokkelhandeltje zijn concurrent van het toneel te doen verdwijnen.

Karrer is an eccentric man who spends his days worrying and watching trams. He is madly in love with a singer at a local nightclub. However, the love is not mutual and Karrer is regularly threatened by the singer's husband. One day, he sees an opportunity to get rid of his rival through a lucrative smuggling operation.

Commentary

Damnation marks the definitive artistic collaboration between director Béla Tarr and writer László Krasznahorkai, who together created a unique cinematic universe. Although not directly based on a specific novel by Krasznahorkai, he wrote the screenplay specifically for this film, and it bears all the hallmarks of his literary style: existential despair, metaphysical emptiness, and an almost apocalyptic vision of the human condition.

The screening on February 5th will be subtitled in English. Buy your tickets here.

Commentaar

Damnation markeert de definitieve artistieke samenwerking tussen regisseur Béla Tarr (1955 - 2026) en schrijver László Krasznahorkai (die op 9 oktober 2025 nog de Nobelprijs voor Literatuur won). Samen creëerden ze een uniek cinematografisch universum. Hoewel niet direct gebaseerd op een specifieke roman van Krasznahorkai, schreef hij het scenario speciaal voor deze film, en het draagt alle kenmerken van zijn literaire stijl: existentiële wanhoop, metafysische leegte, en een bijna apocalyptische visie op de menselijke conditie.

Pers

''A black-and-white document of political and existential pessimism. Utterly miserable, but remarkable and arresting cinema.'' - The Guardian

''Tarr’s cinema is less concerned with explanation than with environment: mud, rain, stray animals, and a small, helpless community — damned indeed. [...] In this way, Tarr situates himself within a European cinematic lineage that recalls the works of Michelangelo Antonioni and Andrei Tarkovsky. In this lineage, cinema unfolds as a space for reflection rather than resolution.'' - Hypercritic

Press

''A black-and-white document of political and existential pessimism. Utterly miserable, but remarkable and arresting cinema.'' - The Guardian

''Tarr’s cinema is less concerned with explanation than with environment: mud, rain, stray animals, and a small, helpless community — damned indeed. [...] In this way, Tarr situates himself within a European cinematic lineage that recalls the works of Michelangelo Antonioni and Andrei Tarkovsky. In this lineage, cinema unfolds as a space for reflection rather than resolution.'' - Hypercritic