De jonge filosofiedocente Jeanne zit tijdelijk zonder woning en neemt de uitnodiging aan van muziekstudente Natasha om in het landhuis van haar vader Igor te logeren. Igor is er nauwelijks: hij brengt zijn tijd door met zijn jonge vriendin Eve, die Natasha niet vertrouwt. Wanneer Natasha Jeanne vertelt over een mysterieuze verdwenen ketting en haar vermoedens over Eve, ontstaat er tijdens een gezamenlijk diner een intrigerend spel van verleiding, achterdocht en verborgen bedoelingen.
Vier seizoenen, vier films, een heel jaar lang Eric Rohmer. We volgen zijn vier seizoensfilms telkens aan het begin van het seizoen waarin ze zich afspelen.

Alles in Conte de printemps - van de decors tot de beelden, muziek en dialogen - draagt de belofte van een stralende blauwe lucht en een pril lentezonnetje in zich. Met speelse ironie portretteert Rohmer een intellectueel milieu, zonder het volledig te bespotten. De personages redeneren alles dood, maar écht over hun gevoelens praten lukt niet. Toch zal het je als kijker zwaar vallen om niet enige empathie voor ze op te brengen. Met bovendien prachtige muziek van Schumann en Beethoven, en mooie locaties in Parijs en de Fontainebleau-streek, is deze 'seizoensfilm' van Rohmer een waar genot om naar te luisteren en te kijken.