De film combineert fictieve en documentaire elementen en overspant een periode van 247 jaar, waarin historische en geconstrueerde verhalen over het Zwarte leven en de diaspora worden samengebracht. Aan boord van de trans-Atlantische liner “The Nautica” fungeert de oceaan als een verbindend element binnen de narratieve structuur. Het werk verwijst onder meer naar denkers zoals W.E.B. Du Bois en Marcus Garvey en integreert daarnaast bijdragen van kunstenaars, archiefmateriaal en fragmenten uit sociale media. Zo ontstaat een gelaagde representatie van Zwart bewustzijn, collectief geheugen en geschiedenis.