Argentinië, 1994. Al elf jaar wordt er hard gewerkt aan de heropbouw van de democratie. We maken kennis met Cristina Quadri, een 15-jarig meisje dat met haar welgestelde ouders in een buitenwijk van Buenos Aires woont. Voor de onbezorgde tiener is de junta een stuk geschiedenis, en ze begrijpt niet waarom haar klasgenootje zo fel reageert wanneer een lerares het heeft over de amnestie voor de leiders van de militaire junta die Argentinië in zijn greep had tussen 1976 en 1983. Op een dag verandert echter alles voor Cristina, wanneer ze uit de klas geplukt wordt door een rechter die schokkend nieuws heeft. De mensen die ze tot dan toe als haar ouders beschouwde, hebben haar als baby geadopteerd toen haar echte ouders verdwenen tijdens het militaire regime. Zelfs haar naam is niet echt: ze heet eigenlijk Sofia Lombardi. Deze onthulling brengt haar leven in een stroomversnelling. Tegen haar zin wordt ze bij haar natuurlijke grootmoeder geplaatst, die al 15 jaar lang op zoek is naar Cristina, en ze mag voorlopig geen contact meer hebben met haar adoptieouders. Wanneer haar woede getemperd is, begint Cristina in haar verleden te delven...
“Een ingetogen, uitstekend vertolkt, ietwat academisch maar zelfverzekerd regiedebuut.” (De Tijd)
“Cautiva is een klassieke, strak in de hand gehouden film die nergens te sentimenteel wordt. Barbara Lombardo die de rol van Cristina/Sofía speelt, zet een erg sterke vertolking neer.” (Cinema Novo)
"Biraben laat lang alle opties open. Hij bekijkt de situatie van binnen en van buiten, van boven en van onder. Hij poetst als een ervaren archeoloog met een fijn borsteltje de korreltjes zand van het verleden. Hij onderzoekt verbeten zonder schuldigen of onschuldigen aan te duiden, laat de feiten voor zich spreken en vertelt een zuiver verhaal (...) Cautiva is een uitstekende speelfilm met de inhoudelijke kwaliteiten van een documentaire en de emotionele betrokkenheid van de sterkste Zuid-Amerikaanse cinema." (Matthias Van Wichelen, Moviegids)
“Regisseur en scenarist Birabén, die jarenlang de kost verdiende als klankmonteur van Hollywoodfilms als The Fugitive en I Know What You Did Last Summer, levert met Cautiva een geslaagd visitekaartje af. De magisch realistische accenten passen perfect bij een verhaal waarin het verleden in het heden spookt, maar vooral de beheerste mise-en-scène getuigt van klasse. Birabén heeft zich niet laten verleiden tot de gooi-de-videocamera-op-de-schouder-en-filmen-maar-esthetiek die het grote manco is van de toch wat overroepen Argentijnse nouvelle vague van de voorbij jaren. Hij speelt subtiel met licht en schaduw, vooral rond Cristina, en vermijdt alle valse sentimenten." (Christophe Verbiest, De Morgen)
De film, waarvan de titel letterlijk 'gevangen' betekent, is gebaseerd op waargebeurde feiten die plaatsvonden tijdens het militaire regime van Jorge Rafael Videla. Tussen 1976 en 1983 verdwenen naar schatting meer dan 30.000 linkse tegenstanders van het regime. De kinderen van deze politieke gevangenen werden meestal geadopteerd. Niet zelden kwamen ze terecht bij kinderloze vrienden van de autoriteiten, en groeiden op gehuld in het stilzwijgen van een dubieus verleden. Dat deze 'ontvoeringen' nog niet tot de geschiedenis behoren, wordt duidelijk bij het aanschouwen van de Dwaze Moeders, die al twintig jaar wekelijks zwijgend protesteren op de Plaza de Mayo tegen de verdwijning van hun kinderen tijdens de Vuile Oorlog. De kern van de film wordt gevormd door het moeilijke psychologische proces van Cristina's zoektocht naar haar eigenlijke identiteit. Christina is een gestolen kind, en daarmee is heel haar leven gestolen. Cautiva is de eerste langspeelfilm van Biraben. Om de film te maken, heeft hij zich 8 jaar lang zorgvuldig gedocumenteerd. Het scenario is gebaseerd op tientallen gesprekken met ontvoerde kinderen, hun broers en zussen, ouders en grootouders. Veel dialogen en cruciale scènes in de film komen uit die lange gesprekken. Schrijnend detail: er zijn maar 74 kinderen van de slachtoffers teruggevonden.
Biraben mocht voor Cautiva de Horizons Award voor Beste Nieuwe Latijns-Amerikaanse Film in ontvangst nemen (San Sebastian, 2003) en won de publieksprijs op het Cinema Novo festival in Brugge (2005). De film Potestad van Luis César D’Angiolillo behandelt hetzelfde onderwerp.