Dora is een gepensioneerd lerares die op haar oude dag de eindjes aan elkaar knoopt door brieven te schrijven voor analfabeten in de hal van Rio de Janeiro's Centraal Station. Dora doet de brieven helemaal niet op de post, maar gooit ze thuis achteloos in een la. Hetzelfde gebeurt met de brief van Ana en haar tienjarig zoontje Josué, die contact wil zoeken met zijn vader. Wanneer zij zich daags erna weer naar het Centraal Station begeven voor een tweede brief wordt Ana voor de ingang aangereden door een bus. Ze is op slag dood. Josué is vanaf dat moment aan zijn lot overgelaten. Uiteindelijk besluit Dora voor hem te zorgen. Dat wil zeggen: niet voor lang, want ze verkoopt Josué aan een kinderhandelaar. Zonder zich schuldig te voelen overigens, want ze denkt dat het joch bij een goede, gefortuneerde familie in de Verenigde Staten zal terechtkomen. Haar vriendin begrijpt niet hoe ze zoiets heeft kunnen doen: het enige dat van Josué in Noord-Amerika terechtkomt, zijn z'n organen. Dora besluit hem terug te kapen, waarna ze genoodzaakt is met hem de stad uit te vluchten. Ze besluit hem naar zijn vader te brengen. Tijdens de lange reis - per bus, liftend, lopend - naar het binnenste van Brazilië groeien de twee steeds meer naar elkaar toe.
"Een briljant scenario, briljante acteurs, een bloedmooi land, prachtige fotografie en een excellente regie. Je zou je hart bijna vasthouden met zoveel heerlijke ingrediënten. Maar wees gerust: het is gelukt. Central do Brasil is een meesterwerk en tranendal ineen!" (DE TELEGRAAF)
"Central Station" belongs to the grand humanist tradition of Italian neo-realism and has been made with the care and concern for values and emotions that have always characterized the films of its producer, five-time Oscar-winner Arthur Cohn. (…) "Central Station" is a personal triumph and a rich cinematic experience." (Kevin Thomas, LOS ANGELES TIMES)
"Salles directs simply and watchfully, with an eye that seems to penetrate all the characters who are encountered on Dora's and Josue's journey." (Janet Maslin, NEW YORK TIMES)
"The movie's success rests largely on the shoulders of Fernanda Montenegro, an actress who successfully defeats any temptation to allow sentimentality to wreck her relationship with the child." (Roger Ebert, CHICAGO SUN-TIMES)
"Its atmosphere and acting are what make it worth seeing, with the director, Walter Salles, and his cinematographer, Walter Carvalho, skillfully setting up their shots to capture the hustle and bustle of urban Brazil". (Ian Waldron-Mantgani, UK CRITIC)
"een verademing vergeleken met het Hollywoodgeweld, waarin je echte mensen met een lampje moet zoeken tussen de explosies". (DE VOLKSKRANT)
LINKS
Voor deze film legde regisseur Walter Salles maar liefst 20.000 kilometer af. Central do Brasil is dan ook een roadmovie en een documentaire ineen, vol kleurrijke beelden, prachtig spel en sfeervolle muziek. In wezen gaat de film over eeuwenoude vragen als 'wie ben ik' en 'wat zijn mijn wortels'; vragen die in het nog jonge Brazilië, een smeltkroes der culturen, juist actueel zijn. ( uit www.cinemaparadiso.nl) Central do Brasil werd (onder meer) bekroond met de Gouden Beer op het Filmfestival van Berlijn (1998), Fernanda Montenegro kreeg de Zilveren Beer voor haar vertolking van Dora.