Kill Bill werd destijds bij release op dwingende vraag van de studio opgesplitst in een Part 1 (2003) en Part 2 (2004), zwaar tegen de zin van Tarantino, die het altijd als 1 hele lange film concipieerde. Binnen zijn befaamde zelf opgelegde 'regel van tien' telde hij Kill Bill dan ook altijd als 1 film. Zijn oorspronkelijke visie - het viereneenhalf durende epos dat hij altijd voor ogen had - is dan nu ein-de-lijk na 23 jaar te zien in de bioscoop. En het is op deze manier misschien wel dé ultieme Tarantino-film geworden: larger-than-life personages, memorabele dialogen, martial arts actiescènes, hopen bloed, geweld en absurde humor, duizend referenties naar filmgeschiedenis, het behendig switchen tussen verschillende genres, en dat alles met een naadloze overgang tussen waar vroeger de scheiding tussen deel 1 en 2 zat.