Regisseur Elizabeth Marcus kiest voor een klassieke documentairevorm met een sterke nadruk op archiefmateriaal en interviews. De montage weeft muziek, beelden en getuigenissen naadloos samen tot een ritmisch geheel dat de energie van de band weerspiegelt. Door de aanwezigheid van de bandleden zelf — James Dean Bradfield, Nicky Wire en Sean Moore — krijgt de film een authentieke, introspectieve toon. Visueel blijft de film eerder sober, maar dat laat de inhoud en de muziek des te meer spreken. Het resultaat is een ingetogen maar doeltreffend portret waarin vorm en inhoud elkaar versterken.
De documentaire toont hoe de band relevant bleef doorheen de jaren, zonder hun eigenheid te verliezen. Het is een portret van een groep die muziek gebruikt als vorm van expressie én verzet.