Ossessione

Gino is een landloper die toevallig stopt aan het wegrestaurant van de bloedmooie Giovanna. Met zijn uitdagende blik, zijn ruwe handen en zijn ongeschoren en ongewassen kop, is hij de tegenpool van Giovanna's oudere, hardwerkende man. Gino overtuigt het koppel om hem in dienst te nemen als klusjesman en het duurt niet lang eer Gino en Giovanna een hartstochtelijke relatie beginnen. Samen beramen ze het plan om Giovanna's man te vermoorden...

Commentaar

Ossessione, de debuutfilm van de Italiaanse regisseur Luchino Visconti, is zonder twijfel één van de beste bewerkingen van James M. Cain's The Postman Always Rings Twice. De film luidde met zijn sombere thematiek en de rauwe, sobere setting het begin van de neorealistische stroming in Italië in. Op het moment dat in Hollywood de studioproducties hun hoogtepunt bereikten, stripten de Italiaanse cineasten hun films van alle franjes: ze werkten met natuurlijk licht, de acteurs, vaak amateurs, waren niet geschminkt, de taal is weinig gecultiveerd, de gedragingen zijn lomp en boers, de decors ademen armoede uit, de straatbeelden zijn leeg, stoffig en mensonvriendelijk. Ossessione werd gemaakt in volle fascistische periode en veroorzaakte een schandaal bij de eerste publieke vertoningen. De fascistische censuur zette er de schaar in en het zou meer dan 15 jaar duren eer de print in zijn originele vorm hersteld werd.

Pers

"Ossessione, de beste van de vele verfilmingen van het boek The Postman Always Rings Twice van James M.Cain, is een rauw overspeldrama, waarin dierlijke lust de boventoon voert." (Cinema.nl) "Stark lensing and excellent acting give this banal slice-of-life tale almost tragic proportions." (Variety) ""Ossessione" today looks to be an extraordinarily majestic, elegant and romantic movie to have started anything labeled neo-Realism. There is even something grand about that bleakness of the Italian landscapes, to say nothing of the mood. (..) its historical importance is not to be denied." (The New York Times) "Ossessione is often described as the harbinger of neo-realism, but the pictorial beauty (and astute use of music, often ironically) are pure Visconti, while the bleak view of sexual passion poaches on authentic noir territory, steeped, as co-scriptwriter Giuseppe De Santis put it, 'in the air of death and sperm'." (TimeOut)