Met Pather Panchali gaf Satyajit Ray een nieuw gezicht aan de Indiase film. Waar de Indiase cinema tot dan toe werd geassocieerd met de uitbundige melodrama’s van Bollywood, filmde Ray op rauwe wijze de schoonheid en tragiek van het alledaagse leven. Ray, een autodidact, werd geïnspireerd door de Italiaanse neorealistische traditie – met name door Ladri di biciclette van Vittorio De Sica. Met een klein budget, een onervaren crew en amateuracteurs filmde hij op locatie in het landelijke Bengalen. Zo creëerde hij een film die zowel breekbaar als krachtig aanvoelt.