De film gebruikt het uiteenvallen van een huwelijk als motor voor een hallucinante afdaling in waanzin en obsessie, waarin persoonlijke pijn zich vermengt met politieke, seksuele en existentiële angsten. Emoties worden niet gesuggereerd maar tot het uiterste gedreven, tot ze lichamelijk en monsterlijk worden. Possession geeft geen psychologische verklaringen en dwingt de kijker mee te gaan in een staat van ontregeling.