1977, het burgerlijk stadje Sainte-Gudule in het noorden van Frankrijk. Suzanne is de brave, onderdanige vrouw van de rijke industrieel Robert Pujol, die met ijzeren hand een paraplufabriek runt. Zowel op het werk als thuis gedraagt Pujol zich als een ware tiran, niet in het minst ten opzichte van zijn vrouw, die voor hem niet meer is dan een trofee. Tot op een dag het noodlot toeslaat: de fabrieksarbeiders gaan in staking waardoor Pujol zo van slag is dat hij een hartaanval krijgt en enkele maanden uit de running is. Door het voorval moet Suzanne op de voorgrond treden om de noodlijdende fabriek terug overeind te krijgen. Ze krijgt gelukkig hulp van haar voormalige minnaar en huidig vakbondsleider Maurice en samen met haar kinderen tovert ze de fabriek om in een bloeiende onderneming. Wanneer haar man na enkele maanden terug op de been is, wil hij zijn positie terug innemen. Maar dat is niet naar de zin van Suzanne...
"Een luchtige komedie die baadt in een seventies retrostijl die soms kitscherig oogt, maar perfect past bij het verhaal. Vorm en inhoud zijn uitstekend op elkaar afgestemd. Deneuve bevestigt haar star quality door in elke scène de aandacht naar zich toe te zuigen. Zelfs wanneer ze in het begin een onderdanige sloof moet neerzetten, schemert doorheen het personage een innemende dame die niet bij de pakken blijft neerzitten." (Focus Knack)
"Na drie matige films keert François Ozon met 'Potiche' terug naar de luchtige knipoogjesstijl van '8 Femmes' en 'Gouttes d'eau sur pierres brûlantes', en dat is goed nieuws: het campy toontje en de moedwillige overacting werken geregeld op de lachspieren - of beter gezegd, de dommegrijnsspieren. (..) Een amusant niemendalletje." (Humo)
"In Potiche wordt echter niet alleen goed geacteerd door Deneuve, ook met Gérard Depardieu als viceburgemeester Maurice Babin haalde Ozon een tweede, Franse klassebak in huis. Samen spelen Deneuve en Depardieu de pannen van het dak. En juist als je denkt dat Potiche geen verrassingen meer kan hebben, komt er weer een komisch addertje uit de mouw dat alles steeds luchtig, maar toch relevant houdt." (CJP)
"Bovendien biedt de film niet enkel visueel snoepgoed, maar slaagt Ozon er ook in om iets te zeggen over het Franse arbeidersethos en de strapatsen van Nicolas Sarkozy. Alleen al daarvoor is ‘Potiche' een parel om te koesteren. Grand théâtre met de tong stevig tegen de wang gekneld." (Cutting Edge)
"De spitse dialogen, een handvol onvoorspelbare plotwendingen, een score vol Franse muziek, wat situatiehumor en een vleugje satire [zorgen] ervoor dat het evenwicht in deze onderhoudende klucht bewaard blijft." (K.U.T-site)
"Potiche is een vrolijke campy retroklucht over sekserollen en autoritaire sociale verhoudingen." (Parool)
François Ozon is één van de weinige regisseurs bij wie kwantiteit (minstens één film per jaar) geen verlies aan kwaliteit betekent. De Franse cineast switcht daarbij ook moeiteloos tussen verschillende genres en komt na het intieme drama ‘Le refuge’ naar buiten met deze luchtige komedie, gemaakt in de beste Franse traditie zoals ook ‘8 Femmes’ dat was. De film, die gebaseerd is op een populair toneelstuk, verzamelt een sterrencast: de Belgische Jérémie Renier schittert in zijn rol als licht verwijfde zoon, Gérard Depardieu als vakbondsleider en een ravissante Cathérine Deneuve als huissloof (‘potiche’). ‘Potiche’ werd, als één van de weinige komedies, geselecteerd voor de competitie op het Filmfestival van Venetië.