Murakawa is een meedogenloze en amorele yakuza-baas die vuile klusjes steeds smetteloos afhandelt. Hoewel Murakawa zich af en toe nog redelijk kan amuseren met het vernederen van zijn 'klanten' en het in de maling nemen van zijn ondergeschikten, heeft de gangsterbaas het eigenlijk wel gezien. Murakawa stoot zijn superieuren meer en meer tegen de borst met zijn arrogante houding. Als hij en zijn mannen een klus op het eiland Okinawa verknallen (ze lopen in een hinderlaag) ziet hij zich genoodzaakt om met zijn overgebleven bendeleden onder te duiken in een verlaten villa aan de kust. Voor de gangsters is het afkicken : geen goktenten, geen vrouwen, geen vijanden om omver te knallen en ze vervelen zich dood. Murakawa toont zich van zijn leukste kant en verzint allerlei kinderlijke spelletjes om de tijd te verdrijven: blad-steen-schaar, cowboy en indiaantje.. Zijn bendeleden vragen zich stiekem af of hun baas seniel aan het worden is?
"Met Sonatine toont Takeshi Kitano zich een overtuigend stilist. Hij plaatst de handelingen in strakke kaders, vermijdt het gebruik van drukke cameratrucs en weet met zijn afstandelijkheid een voortdurende spanning op te roepen." (Bart van der Put, Filmkrant)
"Kitano´s vierde speelfilm was (slechts) te zien in een tweetal filmhuizen. Weinig eer voor een film die indertijd werd omschreven als een waardige tegenhanger van Tarantino´s Reservoir Dogs. Niet in de laatste plaats door het veelvuldige, terloopse gebruik van geweld, afgewisseld met gortdroge humor." (Cinema.nl)
"(This film) shows how violent gangster movies need not be filled with stupid dialogue, nonstop action and gratuitous gore. Sonatine is pure, minimal and clean in its lines. (..) Films that explain nothing often make everything clear. Films that explain everything often have nothing to explain." (Roger Ebert, Chicago Sun-Times)
"Sonatine is cool, stylish, intelligent, funny, and quite unlike anything you've seen in the last couple of years. Don't miss the tasteful still life shots after the credits." (Iain Harral, Edinburgh University Film Society)
In eigen land is hij razend populair maar buiten Japan duurde het tot deze Sonatine eer Takeshi Kitano werd opgemerkt door pers & publiek. Kitano's films spelen zich meestal af in het milieu van de yakuza (de Japanse maffia) en balanceren tussen afstotelijke wreedheid en onweerstaanbare humor. Een beetje Reservoir Dogs maar met een fijnere komische timing en een vleugje poëzie. Het hoeft niet te verbazen dat de film in de Verenigde Staten werd uitgebracht door Rolling Thunder, het distributiebedrijf waarvoor Quentin Tarantino de films uitkiest.