Alvin Straight is een 73-jarige man die een rustig leven leidt in een landelijk dorpje. Wanneer zijn broer ernstig ziek wordt, besluit Alvin de geschillen tussen hem en zijn broer naast zich neer te leggen en hem na vele jaren weer op te zoeken. Hij begint aan een lange trip van honderden kilometers, enkel om zijn broer te zien, ook al is dit dan misschien het laatste wat hij ooit zal doen. Zonder rijbewijs legt hij de hele weg af op een grasmaaier.
De vertoning van 4 mei wordt ingeleid door ZED-vedette Sylvan, die toelicht waarom hij deze film heeft gekozen.
"The Straight Story" is a beautiful film, content to let the simple nature of its story speak for itself. With very few plot changes occurring between Alvin's start and conclusion, the viewer is left to experience life at the slow and deliberate pace that comes with perspective and age. (…) Lynch's desire to present Alvin's story in such a stark and simplistic manner only magnifies the strength of his filmmaking." (Hollywood.com) "Lynch seizes on a simplicity and honesty rarely depicted in any American film in the last 50 years. "The Straight Story" is sentimental without being saccharine." (rottentomatoes.com) "Zelden hebben we een film met een passender titel gezien: alles aan 'The Straight Story' - het verhaal, de mise-en-scène, de dialogen - is puur, rechtlijnig, simpel. (...)Een poepsimpel verhaal vertellen zonder visuele dikdoenerij, en tóch essentiële dingen over het Leven zeggen: het kan dus nog steeds. 'The Straight Story' straalt, net als zijn protagonist, zuivere goedheid uit, en stuurde óns alvast met een onwankelbaar vertrouwen in de cinema en de toekomst weer de wereld in." (Humo)
Lees ook
The Canon Revisited: Gen Z's Take on Filmclassics
Wat maakt een film tot een tijdloze classic? We vroegen het opnieuw aan Gen-Z!
Lees meerMeer rond de film
The Canon Revisited: Gen Z's Take on Filmclassics
Wat maakt een film tot een tijdloze classic? We vroegen het opnieuw aan Gen-Z!
Lees meer
The Straight Story bewijst dat Lynch's genie niet ligt in het bizarre, maar in zijn vermogen om onder het oppervlak te kijken. Hier vindt hij schoonheid in eenvoud, verzoening in stilte. Het is zijn meest toegankelijke film, en paradoxaal genoeg misschien wel zijn meest radicale: in een wereld vol lawaai kiest Lynch voor de kracht van een langzame, stille reis naar vergiffenis. Richard Farnsworth overleed slechts een jaar later, maar niet voordat hij genomineerd werd voor de Oscar voor Beste Acteur.