Vittoria
Jasmine lijkt een volmaakt leven te hebben. Ze heeft een fijn gezin met haar zorgzame man Rino en hun drie zonen, en runt een goedlopende kapsalon in de buurt van Napels. Na de dood van haar vader heeft ze steeds dezelfde droom waarin een jong meisje naar haar toe rent. Jasmine besluit haar wens om een dochter aan hun gezin toe te voegen te volgen. Internationale adoptie moet uitkomst bieden, maar haar verbetenheid zet haar gezin onder zware druk.
‘''Vittoria’ is een knap docudrama waarin Italiaanse adoptieouders zichzelf spelen'' ★★★★ - De Tijd
''Het unieke aan ‘Vittoria’ is dat de leden van de betreffende familie gewoon zichzelf spelen. [...] Wie tijdens de eindscènes de netvliezen droog weet te houden, is van teflon gemaakt.'' - Humo

Als Vittoria heel rauw en écht overkomt, is dat niet toevallig. Deze film van Italiaanse bodem is namelijk gebaseerd op ware gebeurtenissen, en meer nog: de acteurs spelen zichzelf, en brachten hun eigen emoties, ervaringen en bagage mee naar de set. Het levert een heel invoelbaar docudrama op, met een authentieke intensiteit die je zelden in grote producties tegenkomt. In combinatie met de dromerige sfeer wordt de film echter méér dan alleen een rauwe weergave van een dagdagelijkse realiteit, maar ook een baken van hoop en houvast. De film ging in première op het Filmfestival van Venetië in het Orizzonto Extra programma.