Opiniestuk: mogen we 'The Salt Path' nog een goede film vinden?
Toen ik The Salt Path voor het eerst zag, vond ik het een inspirerend verhaal over hoop en doorzettingsvermogen.
De film, gebaseerd op het gelijknamige boek van Raynor Winn, volgt het echtpaar Ray en Moth tijdens hun 630 mijl lange trektocht langs de Britse kust. Ze volbrengen deze slopende reis om het verlies van hun huis te verwerken. Het thema van opnieuw contact maken met de natuur om perspectief te krijgen op wat belangrijk is in het leven, bleef me bij. Toen ik de bioscoop verliet, zette ik het boek op mijn leeslijst.
Ik had geen idee dat slechts enkele weken na het bekijken van de film het verhaal zelf als een web van leugens zou worden bestempeld.
Wat zijn de beschuldigingen?
Onderzoeksjournalisten hebben een reeks beweringen gedaan die allemaal gaten prikken in het verhaal van Winn. Een van de meest verrassende beweringen is dat hun namen vals zijn. Juridisch gezien heet het echtpaar Sally en Tim Walker, niet Raynor en Moth. Hoewel het niet illegaal is om een pseudoniem te gebruiken, is een andere schokkende beschuldiging dat het echtpaar hun huis niet kwijtgeraakt is door een dubieuze investering, maar door een lening met hoge rente die ze aangingen om Winns verduistering van duizenden dollars van haar voormalige werkgever terug te betalen.
Toen het schandaal rond The Salt Path aan het licht kwam, werd de boodschap van het verhaal aangetast. In een paar muisklikken veranderde het van een succesvolle biografie, die wandelaars inspireerde om hun wandelschoenen aan te trekken, in een hartverscheurend verhaal voor fans. Het gevoel van hoop dat kijkers hadden, veranderde al snel in teleurstelling en verraad. Onder degenen die het meest teleurgesteld zijn, bevinden zich mensen met de diagnose corticobasale degeneratie (CBD) – de ziekte waar Moth Winn naar verluidt aan lijdt. Moths worsteling met CBD vormt een onderliggende rode draad in de film, en er wordt gesuggereerd dat wandelen zijn symptomen verlichtte. Nu tal van artsen sceptisch zijn over de ernst van Moths ziekte, is de droom van een natuurlijke behandeling voor medepatiënten in duigen gevallen.
Komt dit helemaal als een verrassing?
Toen de schok voorbij was, dacht ik: vonden we het niet allemaal te mooi om waar te zijn? Hoewel de beschuldigingen van verduistering zeker onverwacht waren, was ik niet helemaal verbaasd dat het verhaal dat aan het publiek werd verteld niet helemaal klopte. Toen ik de film zag, was ik weliswaar onder de indruk van de eenvoud ervan, maar het voelde allemaal een beetje te gemakkelijk. Er waren delen waarin alles te gepolijst aanvoelde. Het idee dat maandenlang wandelen en wildkamperen een neurologische ziekte kan genezen, is immers een beetje twijfelachtig.
The Salt Path is niet de eerste ‘waargebeurde’ film waarin details uit het echte leven worden verfraaid en veranderd. De reis naar het witte doek lijkt vaak grote delen van de waarheid te negeren die te rommelig worden geacht voor Hollywood. Een goed voorbeeld hiervan is Catch Me If You Can (2002), die de vele oplichtingspraktijken van oplichter Frank Abagnale Jr. volgt. Voor zijn 21e verjaardag lijkt Abagnale meerdere levens te hebben geleid, waarbij hij zich voordeed als professor, advocaat en zelfs arts.
Hoewel het verhaal als een waargebeurd verhaal werd gepresenteerd, ontdekten journalisten later dat Abagnale al deze fraudezaken onmogelijk had kunnen plegen, aangezien hij tussen zijn 16e en 21e regelmatig in de gevangenis zat. Ondanks dat verschillende bronnen gedurende tientallen jaren beweerden dat het verhaal niet waar was, blijft Steven Spielbergs Catch Me If You Can gigantisch populair. Het is zelfs bewerkt tot een Broadway-musical.
Maakt dat iets uit?
Wanneer er schandalen aan het licht komen dat ‘waargebeurde’ films onnauwkeurig of overdreven zijn voor Hollywood, roept dat een grotere vraag op: maakt dat iets uit? Films zijn, net als alle media, een vorm van escapisme. Volgens een wereldwijd onderzoek van Reuters gaat een op de vier mensen naar de bioscoop om even aan de realiteit te ontsnappen. Naarmate de technologie zich heeft ontwikkeld, hebben mensen steeds meer manieren gekregen om zichzelf af te leiden. Van de drukpers tot de eerste film die in 1888 werd uitgebracht, films zijn gewoon de nieuwste uitvinding van de mensheid om aan de realiteit te ontsnappen.
Schandalen nemen de gevoelens en emoties die films bij ons kunnen oproepen niet weg. Met de opkomst van sociale media en de afhankelijkheid van AI is het vertrouwen van mensen in de nauwkeurigheid van de media afgenomen.
De Britse media werden in de Eldelman Trust Barometer 2024 als minst betrouwbaar beoordeeld van 28 landen. The Salt Path, gebaseerd op Engelse mensen, opgenomen in het Verenigd Koninkrijk, had voor Britse kijkers de perfecte ontsnapping moeten zijn. De film had een inspiratiebron moeten zijn voor een leuke vakantie aan de kust, maar in plaats daarvan bevestigde hij het wantrouwen van mensen in de media. Gezien de onwaarachtigheid van sociale media en het feit dat slechts 31% van de mensen in 2024 aangaf vertrouwen te hebben in de media, wakkeren de beschuldigingen rond The Salt Path het groeiende scepticisme over de media in het Verenigd Koninkrijk alleen maar aan.
Maar niet alles is verloren.
Hoewel ik Winns vermeende verduistering of de valse hoop die aan CBD-patiënten werd gegeven niet goedkeur, is de film nog steeds indrukwekkend. Doet het schandaal afbreuk aan de film en zijn boodschap, het werk van alle betrokkenen? The Salt Path was een liefdeswerk van de hele crew. Ster Gillian Anderson was zo enthousiast over het verhaal dat ze vocht voor de rechten op het project. Samen wisten ze een boodschap van hoop te creëren die mensen inspireerde. Als iemand vandaag The Salt Path zou bekijken zonder te weten wat erachter schuilgaat, zou hij of zij een film zien over doorzettingsvermogen. Ze zouden nog steeds geraakt kunnen worden door de boodschap van hoop.
Er zijn veel belangrijkere leugens in de wereld om je zorgen over te maken. Zolang we vermaakt worden, maakt het ons dan echt uit of memoires accuraat zijn?
Bron: The Indiependent, auteur: Grace Loveday, URL: https://www.indiependent.co.uk/the-salt-path-a-tale-of-deceit-or-persev…
Synopsis
Raynor en Moth, beiden in de vijftig, verliezen onverwacht hun huis én al hun spaargeld. Alsof dat nog niet genoeg is, krijgt Moth ook nog een ingrijpende medische diagnose. In plaats van bij de pakken te blijven zitten, besluiten ze hun rugzak te pakken en het eeuwenoude South West Coast Path te bewandelen — een tocht van meer dan duizend kilometer langs de ruige Engelse kust. Met enkel een tent, wat basisbenodigdheden en elkaar, hopen ze onderweg troost te vinden in de natuur en kracht te putten uit de uitdaging.
Commentaar
Gillian Anderson (The X-Files) en Jason Isaacs (The Death of Stalin, Harry Potter-franchise) tillen deze verfilming van Raynor Winns wereldwijde bestseller naar een hoger niveau met hun uitzonderlijk genuanceerde vertolkingen. Hoewel het boek — dat als autobiografisch werd gepresenteerd — recent onder vuur kwam te liggen, doet dat niets af aan de kracht van de film die een inspirerend verhaal vertelt over verlies, veerkracht en de helende kracht van de natuur. Verwacht geen grootse gebaren of overdreven sentiment, maar een ingetogen film die stevig verankerd is in de realiteit, waarbij de ruige kustlijn als derde hoofdpersonage een prachtige rol krijgt toebedeeld.
The Salt Path speelt bij Cinema ZED vanaf 6 augustus. Koop hier alvast je ticket.
Gerelateerde films
