Mifune’s Last Song
De ochtend na zijn huwelijksnacht krijgt Kersten telefoon: zijn vader is gestorven. Meteen al het eerste leugentje van hun relatie dat aan het licht komt, want Kersten heeft beweerd dat hij wees was. Noodgedwongen zakt hij af naar zijn geboortedorp op het Deense platteland, naar de vervallen boerderij van zijn vader. Daar treft hij zijn verstandelijk gehandicapte broer Rud aan, compleet over zijn toeren. Het is duidelijk dat Rud niet aan zijn lot mag worden overgelaten, maar Kersten voelt de hete adem van zijn vrouw en schoonfamilie in zijn nek. De beste oplossing lijkt hem om een gouvernante in huis te nemen voor Rud. Zo komt het dat Liva, een jonge ex-prostituee, samen met hen het huis deelt. Maar Liva komt zo met haar eigen geheimen..
Both screenings will be subtitled in English.
The morning after his wedding night, Kersten receives a phone call: his father has died. This immediately reveals the first lie in their relationship, because Kersten had claimed to be an orphan. He is forced to travel to his native village in the Danish countryside, to his father's dilapidated farm. There he finds his mentally disabled brother Rud, who is completely distraught. It is clear that Rud cannot be left to fend for himself, but Kersten feels the pressure from his wife and in-laws. The best solution seems to be to hire a governess for Rud. And so Liva, a young ex-prostitute, comes to live with them. But Liva has her own secrets...
"Dogma 95 staat ditmaal wel garant voor een ietwat gemakkelijk verteerbaarder tragikomedie maar Hollywood is nog steeds veraf." (Ronald Clercx, Movie, de interactieve filmgids)
Lees ook
Dogma 95: Dertig jaar cinema in zijn naakte vorm
In 1995 lanceerden Lars von Trier en Thomas Vinterberg het radicale filmmanifest…
Lees meer
Meer rond de film
Dogma 95: Dertig jaar cinema in zijn naakte vorm
In 1995 lanceerden Lars von Trier en Thomas Vinterberg het radicale filmmanifest…
Lees meerFilmklassiekers: Dogma 95
In 1995 lanceerden Lars von Trier en Thomas Vinterberg het radicale filmmanifest Dogma 95, waarmee ze cinema wilden zuiveren van artificiële effecten, dure producties en regisseursego’s. Dertig jaar later blijft de invloed enorm voelbaar. In december bij ZED een klein retrospectief van het beste dat Dogma 95 in haar paar actieve jaren heeft voortgebracht. Bezoek zeker ook onze Dogma 95 expo in de foyer van ZED!
Mifune won op het Film Festival van Berlijn in 1999 de Zilveren Beer (Speciale Prijs van de Jury), en was ook de officiële Deense inzending voor de Academy Awards van dat jaar. Hoewel de film niet bij het groepje finalisten terechtkwam, doet dat niets af aan de blijvende nalatenschap van deze Dogma-titel, waar menig cinefiel naar blijft terugkeren en nieuwe betekenissen in probeert te ontwarren. Een ''moeilijke'' film in de strikte zin van het woord is Mifune's Last Song echter niet. Ongemakkelijk, realistisch, pijnlijk en absurd, dat wél, maar niet zonder een dikke laag (onsentimentele) romantiek en onvervalst plezier. Niet voor niets noemde filmcriticus Roger Ebert de film ''de minst dogmatische van alle Dogma's''.