Studentenblad Veto recenseert: Die My Love
Lynne Ramsay neemt ons mee in een vraagstuk over hoeveel ravage een mens kan verdragen voordat de liefde ophoudt.
Het platteland, een geërfd huis midden in de wildernis, een pasgeboren baby. Op papier klinkt het als de start van een nieuw leven. Voor Grace (Jennifer Lawrence) voelt het echter als een gevangenis. Haar man Jackson (Robert Pattinson) trekt zich meer en meer terug in zijn eigen wereld en werkt lange dagen. Ondertussen zinkt zij steeds verder weg in isolement, roes en een opborrelende woede.
Het monotone landschap van Montana fungeert als zwijgende medespeler in de langzame verbittering van een huwelijk. Met af en toe wat gewelddadige muzikale schokken word je als kijker meegesleurd in de neerwaartse zelfsabotage van Grace.
De Schotse regisseur Lynne Ramsay is met deze psychoseksuele, romantische thriller terug na een regiepauze. Het scenario is gebaseerd op het gelijknamige boek, geschreven door de Argentijnse schrijfster Ariana Harwicz.
Oscarwinnares Jennifer Lawrence zag zichzelf meteen in de rol van Grace na het lezen van dat boek. Pattinson – die dit jaar in elke film lijkt mee te spelen – werd later gecast. Daarnaast levert actrice Sissy Spacek (vooral bekend uit Carrie) een ijzersterke performance als Jacksons moeder Pam.
Het behang van de muur
Grace is een ontoegankelijk personage. Het is moeilijk te snappen waarom ze zich juist zo labiel gedraagt. We mogen niet helemaal mee duiken in haar hoofd: daarvoor mist er helaas context. Haar gedrag is bizar, desoriënterend en neemt steeds meer extreme vormen aan naarmate de film vordert.
Ze voelt een shift in de manier waarop ze behandeld wordt; haar nieuwe identiteit is 'moeder'. Ze wordt niet meer als individu op zich behandeld of aangesproken, wat een identiteitscrisis activeert. Grace wordt plots in een rol geduwd die ze geacht wordt te volgen, maar waar ze zelf nooit voor gekozen heeft.
Tegelijkertijd zien we dat ze zeer eenzaam is. De identiteitscrisis die ontstaat heeft duidelijk een diepere oorzaak dan enkel hormonale schommelingen. Al vrij snel is duidelijk dat het gaat om een emotioneel diep instabiele vrouw. Haar driften zijn niet te onderdrukken en ze is onvoorspelbaar.
Jackson en Pam zoeken wanhopig naar een oplossing terwijl Grace steeds verder van hen afdrijft. Robert Pattinson vertolkt als tegenspeler een personage dat ten einde raad is maar daarin toch ook een subtiele lafheid vertoont.
Een van de prominente redenen waardoor Grace lijkt af te takelen is de verveling die ze voelt. Elke dag voelt doelloos aan. Het doet denken aan The Problem That Has No Name zoals beschreven door Betty Friedan. Daarbovenop brengt Jackson een hond mee naar huis die dag en nacht eindeloos blijft blaffen: blaffen, blaffen en nog eens blaffen… Je zou voor minder het behang van de muren krabben.
Die My Love is een neerwaartse spiraal waarbij er nauwelijks een reeks wonden begint te helen of Grace er zichzelf nieuwe toebrengt. Een eindeloze cyclus waarin haar stemmingswisselingen steeds explosiever lijken te worden, tot op het punt dat ze niet meer te temmen is of te vertrouwen valt. In het begin is er veel seks, maar dat stopt abrupt wanneer de baby er is. Daarnaast wordt er gealludeerd dat Jackson ontrouw zou zijn, maar dat kan evengoed een hallucinatie zijn.
Lawrence en Pattinson zijn werkelijke klassebakken. De manier waarop ze ruzie maken is bijna komisch, juist omdat het zo geloofwaardig overkomt. Lawrence laat je meevoelen met een bij momenten opdringerig en lastig personage. Ze is grappig en angstaanjagend, teder en gevaarlijk, en soms allemaal binnen eenzelfde scène.
Toch mist er iets. De personages zijn moeilijk te ontleden en je blijft met veel vragen zitten. Dit maakt het soms moeilijk om volledige sympathie te voelen voor hun situatie. Ramsay dwingt je om als een soort ramptoerist naar ongemakkelijke situaties te kijken maar je blijft een beetje op je honger zitten door een gebrek aan informatie.
De complexiteit van de personages is de grote troef van de film, waardoor het jammer is dat ze niet verder worden uitgediept. Het wringt ook even wanneer de personages elkaar bellen met een iPhone, aangezien dat ingaat tegen de impliciete, pre-digitale tijdscontext van de film.
Een diagnose krijgt Grace niet, en die heeft ze ook niet nodig. Haar pijn krijgt geen etiket om de kijker gerust te stellen. De (emotionele) afwezigheid van haar man laat een verwoestend vacuum achter. Althans: hij is geen schurk, maar toch zeker ook geen glinsterende held. Haar trigger lijkt vooral de eenzaamheid en het gevoel van onzichtbaarheid door het onbegrip van anderen.
Daarbij wordt ze nog eens opgehitst door de sussende clichés over postpartumdepressie die ze van anderen te horen krijgt, terwijl zij maar al te goed weet dat er andere dingen meespelen. Wat dat andere dan juist is moeten we zelf interpreteren.
Dat de film polariseert, verbaast niet. Wie een klassieke dramatische structuur verwacht, zal gefrustreerd afhaken. Wie zich overgeeft aan de ritmische, gonzoachtige logica van Grace's ineenstorting, vindt hier een van de meest aangrijpende films van het jaar.
Want hoewel Die My Love enige narratieve diepgang en context tekortschiet, is het als kijker onmogelijk om onverschillig achter te blijven. De film stelt geen geruststellende vragen en geeft geen bemoedigende antwoorden. Wat het wel geeft, is Jennifer Lawrence op haar meest ontketenend en dat alleen al is de kijkervaring meer dan waard.
Gerelateerde films
