Onder de verzengende zomerzon ontvouwt zich een melancholische coming-of-age over jongeren die worstelen met identiteit, onderdrukte verlangens en onbeantwoorde liefde. De camera zit de personages continu dicht op de huid, en volgt hun omzwervingen op een hele naturalistische, bijna observerende manier. Het geheel is doordrenkt met een lyrische stijl, en de bevroren oudheid contrasteert met de jeugdigheid van de personages. Het is duidelijk dat regisseur Marine Atlan al z'n hele carrière een getrainde cinematograaf is, en een uitstekend oog heeft voor timing, gevoel, schaduw, licht en suggestie.